Βιογραφία Νικολάου Μουτσάκη

Ο Νικόλαος Μουτσάκης έχει τις ρίζες του στα Περιβόλια Χανίων της Κρήτης. Μεγάλωσε σε ένα οικογενειακό περιβάλλον βαθιάς ευσέβειας, όπου οι γονείς του, άνθρωποι με πίστη και αρχές, φρόντισαν να του μεταδώσουν από νωρίς τα ιδανικά της ηθικής, της αγάπης και της αφοσίωσης. Μέσα σε αυτό το κλίμα καλλιεργήθηκε στην καρδιά του η πίστη προς τον Θεό και η έμπρακτη αγάπη προς τον συνάνθρωπο. Βαθιά επιθυμία της καρδιάς του ήταν να γνωρίσει αληθινά τον εαυτό του· να μπορέσει να διακρίνει το καλό από το κακό και να έχει τη δύναμη να επιλέγει πάντοτε τον σωστό δρόμο.

Στις γραμμές που ακολουθούν παρουσιάζονται τα διάφορα στάδια της ζωής του και η πορεία που τον οδήγησε στη μεγάλη απόφαση της ζωής του: να σταθεί δίπλα στους ανθρώπους και να τους στηρίζει. Μέσα από τον δικό του βιωματικό αγώνα και την αδιάλειπτη προσευχή προς τον Θεό, επιδίωξε να τους βοηθήσει να ανακαλύψουν την αληθινή χαρά της ζωής, να γίνουν ευτυχισμένοι, γαλήνιοι και υγιείς, ζώντας σε ειρήνη και συμφιλίωση με τον Θεό, να αγαπούν τον εαυτό τους και τον συνάνθρωπό τους, καθώς και να σέβονται και να φροντίζουν το περιβάλλον μέσα στο οποίο ζουν.

Μεγάλωνε σε δύσκολες εποχές, όπου ο πατέρας του δεν μπορούσε να θρέψει όλα τα παιδιά της οικογένειας. Η ζωή και ο χρόνος του έδειξαν από νωρίς ότι το μέλλον του θα απαιτούσε δύναμη και αποφασιστικότητα. Από μικρός, πήρε την απόφαση να κρατήσει τη ζωή του στα χέρια του, γνωρίζοντας πως μόνο έτσι θα μπορούσε να κατανοήσει τον ίδιο του τον εαυτό. Καθ’ οδόν συνάντησε πειρασμούς και δυσκολίες, αλλά έμαθε να μένει σταθερός, ευγενικός και εργατικός. Το «Νους υγιής εν σώματι υγιή» έγινε οδηγός του· έμαθε να σκέπτεται θετικά, να μην αφήνει τα προβλήματα να τον λυγίζουν και να προχωρά πάντα μπροστά, χωρίς να τα παρατά. Κάθε δυσκολία ήταν για εκείνον μια ευκαιρία να δυναμώσει και να μάθει να ζει με αλήθεια, πίστη και καρδιά ανοιχτή στους ανθρώπους γύρω του. 

Γνώριζε πως θα αντιμετωπίσει πολλές και ποικίλες δυσκολίες, και ότι θα νικήσει μόνο αν μάθει να φροντίζει τον εαυτό του. Ήξερε ότι έπρεπε να τηρήσει την υπόσχεση που είχε δώσει στον εαυτό του: να μην αφήσει ποτέ τον εαυτό του να πεινάσει ή να παραμελείται. Επιπλέον, κατανοούσε ότι κάθε εμπειρία, κάθε δυσκολία, θα ήταν δάσκαλος για εκείνον, δίνοντάς του πολύτιμα μαθήματα ζωής.

Ξεκίνησε το ταξίδι του το 1947, σε νεαρή ηλικία, με προορισμό την Αθήνα. Στόχος του ήταν να βρει εργασία και παράλληλα να συνεχίσει τις σπουδές του, παρά τις δυσκολίες που βίωνε η χώρα εν μέσω του εμφυλίου πολέμου (1946–1949). Στη δεκαετία του 1950, μεγαλύτερος πλέον, υπηρέτησε ως Υπαξιωματικός στο 3ο Σώμα Στρατού. Όταν αποστρατεύτηκε, ξεκίνησε το πραγματικό μεγάλο ταξίδι της ζωής του· ένα ταξίδι γεμάτο όραμα, στόχους, ιδανικά και ακούραστη προσπάθεια. Γνώριζε πως για να ζει με ασφάλεια και να έχει λίγα χρήματα στην άκρη, θα έπρεπε να μάθει την αξία της οικονομίας και της προνοητικότητας. Πολλοί προσπαθούν να πετύχουν στη ζωή χωρίς να γνωρίζουν τι πραγματικά χρειάζονται. Εκείνος όμως ήξερε ότι η επιτυχία ανήκει μόνο σε όσους έχουν όραμα, που αγωνίζονται με πίστη στον Θεό και στον εαυτό τους. Αποφάσισε να μην τα παρατήσει ποτέ. Είδε τον κόσμο ως έναν όμορφο τόπο, όπου δεν υπάρχει ανάγκη για θυμό ή μίσος· ακόμα και στο σκοτάδι υπάρχει φως, αρκεί να το αναζητήσεις. Μετά την ολοκλήρωση της θητείας του, επέστρεψε στην γενέτειρά του, στα Χανιά. Δεν μπορούσε να μένει αδιάφορος μπροστά στη δυστυχία, την κακία, το μίσος και τον πόνο που τον περιέβαλλαν. Κάθε μέρα παρακαλούσε τον Ουράνιο Πατέρα να του δείξει τον τρόπο με τον οποίο θα μπορέσει να βρει βοήθεια για τον εαυτό του και, ταυτόχρονα, να στηρίξει και να ανακουφίσει τους συνανθρώπους του.

Την ημέρα του Πάσχα του 1956, περίπου πριν από εβδομήντα χρόνια, αφού εκκλησιάστηκε στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής, πήγε στο οικογενειακό τους περιβόλι για να προσευχηθεί μόνος του. Έμεινε εκεί για πολλές ώρες βυθισμένος στην προσευχή. Κάποια στιγμή, ενώ προσευχόταν με μεγάλη κατάνυξη, βρέθηκε σε κατάσταση έκστασης και τότε είδε ένα συγκλονιστικό όραμα. Του φάνηκε σαν να απλωνόταν μπροστά του ολόκληρη η γη, που έμοιαζε με ένα απέραντο δάσος γεμάτο βούρκο και λάσπη. Μέσα σε αυτόν τον βούρκο βρίσκονταν άνθρωποι κάθε ηλικίας και κοινωνικής τάξης, οι οποίοι υπέφεραν και πάλευαν να σωθούν. Με αγωνία προσπαθούσαν να βγουν από τη λάσπη, αλλά οι προσπάθειές τους ήταν μάταιες. Ξαφνικά, μέσα από το σκοτεινό αυτό τοπίο εμφανίζονταν φοβερά πλάσματα: ένας κροκόδειλος άρπαζε και κατασπάραζε κάποιον άνθρωπο, ένα φίδι ξεπρόβαλλε και καταβρόχθιζε έναν άλλον, ενώ ένα άγριο θηρίο όρμαγε και καταβρόχθιζε κάποιον τρίτο. Υπήρχαν και άλλοι που, εξαντλημένοι από την προσπάθεια, βυθίζονταν ολοένα και περισσότερο μέσα στις λάσπες, μέχρι που χάνονταν εντελώς από τα μάτια. Μπροστά του περνούσαν αμέτρητοι άνθρωποι, σαν μια ατέλειωτη πομπή δυστυχίας. Όλοι τους έκλαιγαν και, μέσα στην απελπισία τους, επικαλούνταν τον Θεό ζητώντας βοήθεια και σωτηρία.

«Θεέ, Γιαχβέ, Αλλάχ, Βούδα… βοήθησέ μας!»

Έτσι φώναζαν οι άνθρωποι μέσα στην απόγνωσή τους. Παρατήρησε τότε ότι όλοι, παρά τις διαφορετικές ονομασίες, απευθύνονταν στην ίδια ανώτερη δύναμη, στον Ζωντανό Θεό της Αγάπης, ζητώντας σωτηρία και βοήθεια για τα βάσανά τους. Ένιωθε πως οι άνθρωποι αισθάνονταν την παρουσία Του, αλλά δεν γνώριζαν ακόμη ότι ο Θεός είναι Αγάπη και ότι είναι ένας για όλους.

Βαθιά συγκινημένος από όσα αντίκριζε, άκουσε ξαφνικά μια Φωνή να τον καλεί και να λέει:
«Ποιον να στείλω σε όλους αυτούς για να τους βοηθήσει;»

Τότε, χωρίς δισταγμό, απάντησε αυθόρμητα:
«Ιδού εγώ, απόστειλόν με».
Και μέσα από την καρδιά του υποσχέθηκε: «Θα προσπαθήσω να τους βοηθήσω όσο θελήσεις, Θεέ μου, όσο μου δώσεις δύναμη. Θα ενώσω τη ζωή μου με τη ζωή των συνανθρώπων μου και θα αγωνιστώ να τους δείξω ότι ο Θεός που επικαλούνται είναι Αγάπη».

Θα προσπαθήσει να τους πείσει ότι ο άνθρωπος καλείται να αγαπήσει τον Θεό, αλλά και τον συνάνθρωπό του όπως τον ίδιο του τον εαυτό. Γιατί, όπως λέει η Γραφή, «ο αγαπών εκ Θεού εγεννήθη» και ακόμη ότι «εκ τούτου θέλουσι γνωρίσει πάντες ότι είναι εκ του Θεού, εάν αγάπη έχουν εν αλλήλοις».

Να μάθουν, δηλαδή, να χωρούν μέσα στο «Εγώ» και το «Εμείς». Μόνο έτσι θα μπορέσουν να βρουν τον δρόμο της εξόδου από τον βούρκο στον οποίο έχουν παγιδευτεί τον βούρκο του εγωκεντρισμού, της ζήλιας, της κακίας και του μίσους· του πολέμου, της ψυχικής και σωματικής ασθένειας, της δυστυχίας και τελικά του θανάτου.

Έπειτα από εκείνο το όραμα παρέμεινε στο τόπο καταγωγής για ακόμη τρία έτη όπου συνέχιζε να εργάζεται αδιάκοπα ώσπου μια μέρα άκουσε εντόνως μια φωνή  στο νου του όπου του έλεγε «Διάβα εις Μακεδονίαν και βοήθησον ημάς». Μέσα από αυτό το άκουσμα άκουγε όλες τις εκκλήσεις των ανθρώπων για βοήθεια. Έτσι πήρε την απόφαση να μεταβεί στην Μακεδονία όπου κατέφτασε στις 5 Νοεμβρίου 1959.

Αποφασισμένος και συνειδητοποιημένος  λέγοντας στον εαυτό του «Θα πάω να βρω ψυχές για τον Κύριο να βρω τα παιδιά για να μου κάνουν συντροφιά». Με τη βοήθεια Του να ιδρύσουμε την βασιλεία της Θείας Αγάπης και αιώνιας Ζωής. Μια απόφαση που χρειάζεται αρκετή γενναιότητα καθότι ήδη ως αυτοδημιούργητος επαγγελματίας είχε ανοίξει τρία καταστήματα και τώρα καλείται να αφήσει όλες του τις ανέσεις και να ξεκινήσει από την αρχή. Κι’ όμως δίχως ίχνος φόβου που μπορεί να την λάβει κάποιος μόνον με φώτιση και δύναμη Θεού αφού του έχει γίνει βίωμα το «Η τέλεια αγάπη, έξω διώκει τον φόβο».

Μετέβη στην Θεσσαλονίκη, αφού πρώτα δώρισε όλη την περιουσία την οποία είχε δημιουργήσει με πολύ μόχθο. Για τα προσωπικά του έξοδα στην νέα του αρχή ήταν 800 δραχμές και μία βαλίτσα με τα εργαλεία της τέχνης του. Αρχικό του μέλημα καταφτάνοντας στην Θεσσαλονίκη είναι η εύρεση εργασίας. Μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα ξεκίνησε δουλειά σε ένα επιπλοποιείο καθώς βρήκε και έναν χώρο για να διαμένει. Μετά από σκληρή εργασία δημιούργησε και πάλι δικά του καταστήματα εμπορίας επίπλων στη Θεσσαλονίκη. Ταυτόχρονα συνέχισε με αδιάκοπο αγώνα για την πραγματοποίηση  του οράματος του γεγονός που τεκμηριώνεται και την ασταμάτητη κοινωνική προσφορά του επι  εφτά δεκαετίες ο ίδιος αναφέρει: «Να παροτρύνει τον άνθρωπο να ενδιαφέρεται για το τι συμβαίνει γύρω του, να μάθει να προσπερνά τα προβλήματα του και να συνεχίζει να πορεύεται. Να μην τα παρατά, να γίνει ακαταμάχητος με τη δύναμη του Θεού, αλλά ταυτόχρονα να παραμείνει ταπεινός. Να έχει ζωντανή πίστη, να είναι συμφιλιωμένος με τον εαυτό του και με το συνάνθρωπο καθώς και την εφαρμογή ενός σημαντικού κοινωνικού κανόνα ότι αν θέλετε οι άλλοι άνθρωποι να κάνουν σε εσάς, αυτό να κάνετε και εσείς σε αυτούς. Να είναι γενικά ο άνθρωπος ευτυχής και θετικός ώστε να μπορεί να μακροημερεύει. Να πιστεύει και να πορεύεται προς το αγαθό ώστε να σκέφτεται με ελευθερία.»